خوش آمد گویی

به نام آن که جان را فکرت آموخت چراغ دل به نور جان برافروخت

زفضلش هر دو عالم،گشت روشت ز فیضش خاک آدم،گشت گلشن

جهان،جمله،فروغنو حق،دان حق اندر وی زپیدایی است پنهان

خرد را نیست تاب نور آن روی برو از بهر او،چشم دگر جوی

ود او هر چه بگفتند از کم و بیش نشانی داده اند از دیده ی خویش

به نزد آن که جانش در تجلی است همه عالم،کتاب حق تعالی است

پایان